Komentarz online: Zebranie Naukowe Katedry Prawa Karnego UJ – Problematyka możliwości przypisania sprawcy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań

Tematem zebrania było zagadnienie zakresu wyłączenia odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 233 k.k.) sprawcy czynu zabronionego, który został przesłuchiwany w charakterze świadka co do okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, ze względu na przysługujące mu jako sprawcy tego czynu prawo do obrony.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest pogląd, iż do wyłączenia odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k. dochodzi w przypadkach kiedy fałszywe zeznania składa, przesłuchiwany w charakterze świadka, sprawca czynu zabronionego co do okoliczności
jego popełnienia. Pogląd ten uzasadnia się faktem, iż sprawcy czynu zabronionego przysługuje od momentu jego popełnienia prawo do obrony (art. 6 k.p.k.) oraz z prawo do nieoskarżania samego siebie (art. 74 § 1 k.p.k.). Główna teza referatu sprowadza się do przedstawienia daleko
idących konsekwencji tego poglądu, przejawiających się między innymi w tym, że wyłączenie odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k., z
powołaniem się na przysługujące sprawcy czynu zabronionego prawo do obrony, dotyczy również sytuacji złożenia fałszywych zeznań w innych
niż postępowanie karne sensu largo postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy (np. postępowaniu cywilnym czy administracyjnym),
jeśli motywem takiego zachowania będzie uniknięcie samodenuncjacji w zakresie popełnionego przestępstwa.